Plaats
Op het klassieke eiland Pharos, nu een kaap binnen de stad Alexandrië
in Egypte.
Geschiedenis
Kort na de dood van Alexander de Grote, greep zijn bevelhebber
Ptolemeus Soter de macht in Egypte. Hij was getuige geweest van
de stichting van Alexandrië en vestigde daar zijn hoofdstad.
Door de gevaarlijke vaarcondities en vlakke kustlijn was de bouw
van een vuurtoren noodzakelijk. Het project was bedacht en aangevangen
door Ptolemeus Soter rond 290 voor Christus, maar werd pas voltooid
na zijn dood gedurende de heerschappij van zijn zoon Ptolemeus
Philadelphus. Het monument werd opgedragen aan de goddelijke verlosser:
Ptolemeus Soter ( letterlijk redder) en zijn vrouw Berenice.
Eeuwenlang diende de Vuurtoren van Alexandrië (ook wel de
Pharos Vuurtoren genoemd) om de haven te markeren, 's nachts door
vuur en overdag's door zonnestralen te reflecteren. Een afbeelding
ervan was te zien op Romeinse munten, net zoals nu ook beroemde
monumenten op ons geld afgebeeld worden.
Omschrijving
Van de zes inmiddels verdwenen wonderen was de vuurtoren van Alexandrië
de laatste. Zodoende beschikken we over een vrij nauwkeurige kennis
omtrent zijn ligging en uiterlijk. Oude verslagen zoals van Strabo
en Plinius de Oudere geven een korte beschrijving van de "toren"
en de prachtige witmarmeren bedekking. Zij vertellen ons hoe de
mysterieuze spiegel in staat was het licht te reflecteren over
afstanden van tientallen kilometers.
In 1166 bezocht een Arabische reiziger, Abou-Haggag Al-Andaloussi
de vuurtoren. Hij legde een schat aan informatie vast en gaf een
nauwgezette beschrijving van het bouwwerk aan de hand waarvan
het moderne archeologen mogelijk was het monument te reconstrueren.
De totale hoogte van het gebouw, inclusief de fundering was 117
m, hetgeen gelijk staat met een modern gebouw van 40 verdiepingen.
De binnenste schacht werd gebruikt om de brandstof benodigd voor
het vuur naar boven te brengen.
Boven op de top weerspiegelde een spiegel overdag het zonlicht
terwijl in de nacht een vuur werd gebruikt. Heel vroeger versierde
een standbeeld van Poseidon de top van het gebouw.
Ofschoon de Vuurtoren van Alexandrië de huidige tijd niet
overleefd heeft, heeft het toch op diverse manieren zijn invloed
achtergelaten. Vanuit een bouwkundig standpunt heeft het monument
model gestaan voor vele prototypes langs de Middellandse Zee,
tot in Spanje toe. En vanuit een taalkundig standpunt, gaf het
zijn naam - Pharos- aan alle vuurtorens in de wereld. Zoek maar
in een woordenboek naar de Franse, Italiaanse of Spaanse woorden
voor vuurtoren.
Naar bovenkant pagina
Plaats
De oude stad van Ephesus dichtbij de moderne stad Selcuk, ongeveer
50 km ten zuiden van Izmir(Smyrna) in Turkije.
Geschiedenis
Ofschoon de stichting van de tempel terugvoert tot de zevende
eeuw BC, is het gebouw dat een plaats verkreeg op de lijst van
Wonderen gebouwd rond 550 BC. Ook wel de grote marmeren tempel
genaamd werd deze gesponsord door de Lydian koning Croesus en
was deze ontworpen door de Griekse architect Chersiphron. De Tempel
was verfraaid met bronzen standbeelden vervaardigd door de beste
kunstenaars van die tijd, Pheidias, Polycleitus, Kresilas en Phradmon.
De tempel diende zowel als marktplaats als een religieuze inrichting.
Jarenlang werd de vrijplaats bezocht door kooplieden, toeristen,
ambachtslieden en koningen die eer brachten aan de godin door
hun winsten met haar te delen. Nieuwe archeologische opgravingen
op de plaats brachten geschenken aan het licht van de pelgrims
waaronder beeldjes van Artemis gemaakt van goud of ivoor, oorringen,
armbanden en halskettingen, voorwerpen uit veraf gelegen landen
als Perzië en India.
In de nacht van 21 juli 356 BC brandde een man genaamd Herostratus
de tempel tot de grond toe af, in een poging zijn naam onsterfelijk
te maken, hetgeen hem inderdaad lukte. Vreemd genoeg was in diezelfde
nacht Alexander de Grote geboren.
De historicus Plutarch schreef later dat de godin was te druk
met de zorg van de geboorte van Alexander om hulp te zenden naar
haar bedreigde tempel. Toen Alexander de Grote Klein-Azië
had veroverd, hielp hij de vernielde tempel te herbouwen, maar
de tempel was niet eerder klaar dan na zijn dood in 323 BC.
Omschrijving
De fundering van de tempel was rechthoekig van vorm, vergelijkbaar
met de meeste tempels uit die tijd. In tegenstelling echter tot
andere wijkplaatsen, was het gebouw opgetrokken uit marmer, .
met een versierde gevel welke uitkeek over een ruime binnenplaats.
Marmeren trappen die het platform van het gebouw omringden leidden
naar het hoge terras welk ongeveer 80 m bij 130 m was. De zuilen
waren 20 m hoog met Ionische bovenstukken gebeeldhouwde cirkelvormige
zijden. Totaal waren er 127 zuilen, haaks uitgelijnd over het
gehele platform, met uitzondering van de centrale cella ofwel
huis van de godin.
De tempel herbergde veel kunstvoorwerpen, inbegrepen vier antieke
bronzen beelden van Amazones gebeeldhouwd door de beste kunstenaars
van die tijd. Toen de apostel Paulus de stad bezocht was de tempel
versierd met gouden pilaren en zilveren standbeelden en afgewerkt
met schilderijen. Er is weliswaar geen bewijs dat het standbeeld
van de godin zelf in het middelpunt van de wijkplaats geplaatst
was, maar er is geen reden om aan te nemen dat dit niet zo was.
Naar bovenkant pagina
Plaats
Bij de oude stad Olympia op de westkust van Griekenland, ongeveer
150 km ten westen van Athene.
Geschiedenis
Dit is het standbeeld van de god ter ere van wie de oude Olympische
Spelen gehouden werden. Het stond op het land dat zijn naam aan
de Olympische Spelen heeft gegeven. Tijdens de spelen werden oorlogen
stilgelegd en kwamen atleten vanuit Klein-Azië, Syrië,
Egypte en Sicilië om de Olympische Spelen te vieren en hun
koning der goden Zeus te aanbidden.
De oude Griekse kalender begint in 776 BC en men gelooft dat in
dat jaar de Olympische Spelen begonnen zijn. De prachtige tempel
van Zeus was ontworpen door de architect Libon en is gebouwd rond
450 BC. Onder de toenemende macht van de oude Grieken bleek de
eenvoudige Dorische tempelstijl te gewoon en waren aanpassingen
nodig. De oplossing: Een majestueus standbeeld. De Atheense beeldhouwer
Pheidias werd aangewezen voor de "heilige"taak, die
doet denken aan de schilderingen van Michelangelo in de Sixtijnse
Kapel.
Jarenlang trok de tempel bezoekers en aanbidders van over de hele
wereld. In de tweede eeuw BC werden er bekwame reparaties uitgevoerd
aan het verouderende standbeeld. In de eerste eeuw AD, probeerde
de Romeinse keizer Caligula het standbeeld naar Rome te verplaatsen,
doch dit mislukte. Nadat de Olympische Spelen verboden werden
als zijnde heidense oefeningen in 391 AD door keizer Theodosius
I, werd bevolen de tempel van Zeus te sluiten.
Omschrijving
Pheidias begon aan het standbeeld te werken rond 440BC.
Jaren daarvoor had hij een techniek ontwikkeld waarmee hij enorme
gouden en ivoren beelden mee kon maken. Dit werd gedaan door het
oprichten van een houten frame waarop platen metaal en ivoor geplaatst
waren om te voorzien in de buitenste laag. Pheidias's werkplaats
in Olympia bestaat nog steeds, en het is toevallig - of misschien
ook wel niet - identiek aan de afmeting en oriëntatie van
de tempel van Zeus. Daar beeldhouwde en graveerde hij de verschillende
stukken van het beeld voordat ze samengevoegd werden in de tempel.
Het standbeeld was zo hoog dat bezoekers meer de troon dan Zeus's
lichaam en gelaatstrekken beschreven. De poten van de troon waren
versierd met sfinxen en gevleugelde overwinningstekens. Griekse
goden en mythische motieven versierden eveneens het decor: Apollo,
Artemis en Niobe's kinderen. De Griek Pausanias schreef:
"Om zijn hoofd is een gebeeldhouwde erekrans van olijftakjes.
In zijn rechterhand houdt hij een overwinningsteken gemaakt van
ivoor en goud. In zijn linkerhand houdt hij een scepter ingelegd
met elke soort metaal, met een adelaar neergestreken op de scepter.
Zijn sandalen zijn van goud gemaakt alsook zijn gewaad. Zijn kledingstukken
zijn voorzien van uitgesneden dieren en witte lelies. De troon
is versierd met goud, kostbare stenen, ebbenhout en ivoor".
Dit wonder wordt beschouwd als het ultieme werkstuk in de Griekse
beeldhouwkunst.
Naar bovenkant pagina
Plaats
Bij de ingang van de haven van het Middellandse Zee eiland Rhodos
in Griekenland..
Geschiedenis
Vrijwel door heel zijn geschiedenis heen, bestond het oude
Griekenland uit stadsstaten welke beperkte macht hadden buiten
hun eigen grenzen. Op het kleine eiland Rhodos bevonden zich er
drie van: Ialysos, Kimiros en Lindos. In 408 BC, werden deze samengevoegd
om zodoende één territorium te krijgen, met een
verenigde hoofdstad, Rhodos. De stad floreerde commercieel en
had sterke economische banden met hun voornaamste bondgenoot,
Ptolemeus I Soter van Egypte.
In 305 BC, belegerden de Antigoniden van Macedonië, die ook
rivalen waren van de Ptolemies, Rhodos in een poging de Rhodos-Egyptische
alliantie te breken. Maar ze konden nooit in de stad doordringen.
Toen een vredesakkoord was bereikt in 304 BC, hieven de Antigoniden
de belegering op, daarbij een overdaad aan militaire uitrusting
achterlatend. Om hun eenwording te vieren, verkochten de Rhodians
de uitrustingen en gebruikten het geld om een enorm standbeeld
van hun zonnegod op te richten, Helios.
De bouw van de Kolossus nam 12 jaar in beslag en was klaar in
282 BC. Jarenlang stond het standbeeld bij de haveningang, totdat
een sterke aardbeving Rhodos trof rond 226 BC. De stad werd behoorlijk
beschadigd, en de Kolossus was gebroken op zijn zwakste punt -
de knie. De Rhodians ontvingen onmiddellijk een aanbod van Ptolemeus
III Eurgetes van Egypte om alle restauratie onkosten te dekken
voor het omgevallen monument. Hoe dan ook, een orakel werd geconsulteerd
en die verbood de heroprichting. Het aanbod van Ptolemeus werd
afgeslagen.
Bijna duizend jaar lang bleef het standbeeld in stukken liggen.
In 654 AD werd Rhodos binnengevallen door Arabieren. Zij haalden
de overgebleven stukken van de gebroken Kolossus uit elkaar en
verkochten deze aan een Jood uit Syrië. Het verhaal gaat
dat de brokstukken op de ruggen van 900 dromedarissen naar Syrië
vervoerd werden.
Omschrijving
Het project werd opgedragen aan de Rhodian beeldhouwer
Chares van Lindos. Om het standbeeld te bouwen, werden de buitenste
bronzen lagen gegoten door zijn werkmensen. De basis werd van
wit marmer gemaakt, en de voet en enkel van het standbeeld werd
eerst bevestigd. Het bouwwerk werd geleidelijk aan opgericht,
de bronzen vorm was versterkt met een ijzeren en stenen framewerk.
Toen de Kolossus klaar was reikte het ongeveer 33 m hoog.
Volgens overlevering, gebaseerd op talloze verslagen en tekeningen,
zou de Kolossus wijdbeens gestaan hebben over een massa water
waarvan gedacht werd dat dit de ingang van de haven was. De afmetingen
van het standbeeld kennende, zelfs boven op zijn marmeren voetstuk
moet dit onmogelijk geweest zijn. Het is waarschijnlijker dat
de Kolossus wijdbeens stond over de ingang van een plas of zijrivier
grenzend aan de belangrijkste haven. Dit zou de talloze (kleine)
boten kunnen verklaren die onder de Kolossus doorzeilden.
Naar bovenkant pagina
Plaats
In de stad Bodrum (vroeger Halicarnassus) aan de Egeïsche
Zee, in zuidwest Turkije
Geschiedenis
Toen de Perziërs hun oude koninkrijk uitbreidden met Mesopotamië,
Noord-India, Syrië, Egypte en Klein-Azië kon de koning
van dit enorme rijk niet besturen zonder de hulp van de lokale
gouverneurs en vorsten - de Satrapen.
Zoals vele andere provincies, was het koninkrijk Caria in het
westelijke gedeelte van Klein-Azië (Turkije) zover van de
Perzische hoofdstad gelegen dat het praktisch autonoom was. Van
377 tot 353 BC heerste koning Mausollos van Caria en hij verplaatste
zijn hoofdstad naar Halicarnassus. Niets opwindends was aan Mausollos'
leven behalve de bouw van zijn grafmonument. Het project was ontworpen
door zijn vrouw en zuster Artemisia, en de bouw zou begonnen kunnen
zijn tijdens het leven van de koning. Het Mausoleum werd voltooid
rond 350 BC, drie jaar na Mausollos' dood, en een jaar na dat
van Artemisia.
16 eeuwen lang bleef het Mausoleum in goede staat totdat een aardbeving
enige schade aanrichtte aan het dak en zuilenrij.
In het begin van de vijftiende eeuw vielen de Ridders van St.
Jan van Malta het gebied binnen en bouwden een massief kruisvaarder
kasteel. Toen ze in 1494 besloten dit te versterken gebruikten
ze daarvoor de stenen van het Mausoleum.
Tegen 1522 was vrijwel elk blok van het Mausoleum ontmanteld en
voor de bouw gebruikt.
Vandaag de dag staat het massieve kasteel nog steeds in Bodrum,
en de gepolijste stenen en marmeren blokken van het Mausoleum
kunnen herkend worden binnen de muren van het gebouw. Sommige
van de plastieken bleven intact en zijn nu te bezichtigen in het
British Museum in Londen. Deze omvatten delen van standbeelden
en veel platen met sierlijsten waarop de strijd tussen de Grieken
en Amazones te zien zijn. Op de plek van het Mausoleum zelf zijn
slechts de fundamenten van het eens prachtige Wonder te zien.
Omschrijving
Het bouwwerk was rechthoekig van opzet, met basis afmetingen van
ongeveer 40 bij 30 m. Over de fundatie heen was een getrapt podium
waarvan de zijden versierd waren met standbeelden. De grafkamer
en sarcofaag van wit marmer, versierd met goud, was geplaatst
op het podium en omgeven door Ionische zuilen. De zuilenrij ondersteunde
een piramidevormig dak dat op zijn beurt weer versierd was met
standbeelden. Een standbeeld van een strijdwagen voortgetrokken
door vier paarden versierde de top van het grafmonument.
De totale hoogte van het Mausoleum was 45 m. Dit is onderverdeeld
in 20 m voor het getrapte podium, 12 m voor de zuilenrij, 7 m
voor de piramide en 6 m voor de strijdwagen op de top.
De schoonheid van het Mausoleum is niet alleen gelegen in het
bouwwerk zelf, maar in de versieringen en standbeelden die de
buitenkant op verschillende hoogten van het podium en het dak
sieren. Dit waren zowel beelden die een tiende of minder dan levensgroot
waren en groter dan levensgroot van mensen, leeuwen, paarden en
andere dieren. De standbeelden waren gebeeldhouwd door vier Griekse
beeldhouwers: Bryaxis, Leochares, Scopas en Timotheus, ieder van
hen verantwoordelijk voor een kant. Omdat de standbeelden mensen
en dieren voorstelden, verschafte het Mausoleum zich een speciale
plaats in de geschiedenis omdat het niet opgedragen was aan de
goden van het Oude Griekenland.
Naar bovenkant pagina
Plaats
Op de oostelijke oever van de rivier de Eufraat, ongeveer 50 km
ten zuiden van Bagdad, Irak
Geschiedenis
Het Babylonische koninkrijk floreerde. Maar het duurde tot de
heerschappij van koning Naboplashar (625-605 BC) uit het Neo-Babylonische
vorstenhuis dat de Mesopotamische beschaving zijn hoogtepunt bereikte.
Zijn zoon, Nebukadnessar II, de Grote (604-562 BC) komt de eer
toe de legendarische Hangende Tuinen gebouwd te hebben. Het verhaal
gaat dat de Tuinen door Nebukadnessar gebouwd zijn om zijn vrouw
een plezier te doen die opgegroeid was in Media, een gebied in
Perzië, en die een passie had voor een bergachtige omgeving.
Echter het duurde tot de twintigste eeuw voordat sommige geheimen
van de Hangende Tuinen aan het licht kwamen. Archeologen zijn
nog steeds aan het worstelen om genoeg bewijzen te verschaffen
om een uiteindelijke conclusie te kunnen trekken over de plaats
van de Tuinen, hun irrigatie systemen en het werkelijke uiterlijk.
Een van Saddam Hoessein's lievelingsprojecten was dit oude wonder
op de oevers van de Eufraat te reconstrueren.
Omschrijving
Uitvoerige beschrijvingen van de Tuinen komen uit oude
Griekse bronnen, inbegrepen de geschriften van Strabo en Philo
van Byzantium. Hier volgen enige uittreksels van hun verslagen:
"De Tuin is vierkant, en elke kant is vier plethra ( 122m
) lang. Het bestaat uit gebogen gewelven die gelegen zijn op een
kubusvormige fundering in de vorm van een dambord....De beklimming
naar de allerhoogste dakterrassen geschiedde via een trap. De
Hangende Tuinen hadden planten die gekweekt werden boven bodemniveau
en de wortels van de bomen waren gebed in een hoger gelegen terras
ipv in de grond. De hele massa wordt gedragen door stenen zuilen...
Waterstromen die voortkwamen uit verhoogde bronnen stroomden naar
beneden door hellende kanalen... Deze wateren irrigeerden de hele
tuin, verzadigden de wortels van de planten en hielden het hele
gebied vochtig. Daardoor was het gras altijd groen en de bladen
van de bomen groeiden fors hangende aan buigzame takken. Dit is
een kunstwerk van Koninklijke weelde".
De meest recente archeologische opgravingen bij de oude stad Babylon
in Irak onthulden de fundering van het paleis. Andere vondsten
waren het gebogen gebouw met de dikke muren en een irrigatiebron
in de buurt van het zuidelijke paleis.
Een groep archeologen onderzochten het gebied om het zuidelijke
paleis en reconstrueerden het gebogen gebouw als zijnde de Hangende
Tuinen. Echter, de Griekse historicus Strabo had aangegeven dat
de tuinen gelegen waren bij de rivier de Eufraat.
Zodoende betoogden anderen dat de plek te ver van de Eufraat gelegen
is om de theorie te steunen daar het gebogen gebouw
meerdere honderden meters daarvan af lag. Ze reconstrueerden de
plaats van het paleis en plaatsten de Tuinen in het gebied dat
zich uitstrekte van de rivier tot aan het paleis. Op de rivieroevers
zijn massieve muren van 25 m dik ontdekt die op elkaar gestapeld
zouden kunnen zijn om de terrassen te vormen.... zoals omschreven
in de Griekse verwijzing.
Naar bovenkant pagina
Plaats
Bij de stad Giza, een necropolis (dodenstad) van het oude Memphis,
en vandaag de dag deel van Groot Cairo, Egypte.
Geschiedenis
De grote piramiden werden gebouwd door de grote Oude Egyptische
beschaving op de westoever van de Nijl. Ze waren grafmonumenten
voor hun grote koningen. De Grote Piramide wordt verondersteld
gebouwd te zijn over een periode van 20 jaar rond het jaar 2550
BC. Het monument was gebouwd door de Egyptische Farao Khufu uit
het vierde vorstenhuis om te dienen als zijn grafmonument op het
moment hij aan zijn koninklijke reis naar het hiernamaals zou
beginnen.
Grote blokken steen werden uitgesneden, vervoerd en geplaatst.
De buitenste laag was gemaakt van compacte, witte kalksteen waardoor
het monument het uiterlijk kreeg van een enorme keramische monoliet
(zuil uit één steen). De buitenste stenen werden
gedolven op een plek die veel verder weg lag dan de onderste stenen.
Gedurende een "eeuwigheid" werden de buitenste stenen
verwijderd voor eigen gebruik door elkaar bestrijdende legers.
Door hun hele geschiedenis heen hebben de piramiden van Giza tot
de menselijke verbeelding gesproken. Ze werden bestempeld als
"De Schuren van Jozef" en "De Bergen van Farao".
Toen Napoleon Egypte in 1798 binnenviel, werd zijn verwaandheid
uitgedrukt in zijn beroemde citaat : "Soldaten! Vanaf de
top van deze piramiden kijken 40 eeuwen op ons neer".
Omschrijving
Toen het gebouwd werd was de Grote Piramide 145.75 m hoog. Door
de jaren heen verloor het 10 m aan de top. Het gold als het grootste
gebouw op aarde voor zeker 43 eeuwen en werd eerst voorbij gestreefd
in hoogte in de negentiende eeuw AD. De helling van de zijvlakken
is 51 graden en 51 minuten. Elke zijde komt nauwkeurig overeen
met de hoofdwindstreken op een kompas, dwz, noord, zuid, oost
en west. De horizontale doorsnede is op elke hoogte vierkant,
de lengte van elke zijkant is 229 m. De maximale afwijking tussen
deze lengten is verbazingwekkend, minder dan 0.1%
Het gebouw bestaat uit ongeveer 2 miljoen steenblokken, waarvan
elk meer dan twee ton weegt. Er is al eens opgemerkt dat er genoeg
stenen in de drie piramiden om een 3 m hoge en 0.3 m dikke muur
om Frankrijk te bouwen. De basis van de Grote Piramide is groot
genoeg om er gelijktijdig de St. Pieter in Rome, de kathedralen
van Florence en Milaan, en gezamenlijk ook nog Westminster en
St. Paul uit Londen plaats te bieden.
Aan de noordelijke kant is de ingang van de piramide. Een aantal
gangen, galerijen en ontsnappingskokers leiden elk naar de Koninklijke
Grafkamer, of waren bedoeld voor andere functies. De Koningskamer
is gelokaliseerd in het hart van de piramide, enkel toegankelijk
via de Grote Galerij en een omhooggaande trap. De sarcofaag van
de Koning is gemaakt van uit rood graniet, zoals ook de binnenwanden
van de Koningskamer. Het meest indrukwekkende is de scherpgerande
steen over de doortocht, welke 3 m lang, 2.4 m hoog en 1.3 m dik
is. Alle inwendige stenen passen zo goed dat je er nog geen kaart
tussen kan krijgen. De sarcofaag is slechts 1 cm smaller in afmetingen
dan de kamer ingang
Naar bovenkant pagina
Special thanks to Mr. Don Lademann (wonders@peoplepc.com), for allowing me to use his original document 7WONDERS.doc
To read this document:Click here