De Vuurtoren van Alexandrië



Plaats
Op het klassieke eiland Pharos, nu een kaap binnen de stad Alexandrië in Egypte.

Geschiedenis
Kort na de dood van Alexander de Grote, greep zijn bevelhebber Ptolemeus Soter de macht in Egypte. Hij was getuige geweest van de stichting van Alexandrië en vestigde daar zijn hoofdstad. Door de gevaarlijke vaarcondities en vlakke kustlijn was de bouw van een vuurtoren noodzakelijk. Het project was bedacht en aangevangen door Ptolemeus Soter rond 290 voor Christus, maar werd pas voltooid na zijn dood gedurende de heerschappij van zijn zoon Ptolemeus Philadelphus. Het monument werd opgedragen aan de goddelijke verlosser: Ptolemeus Soter ( letterlijk redder) en zijn vrouw Berenice.
Eeuwenlang diende de Vuurtoren van Alexandrië (ook wel de Pharos Vuurtoren genoemd) om de haven te markeren, 's nachts door vuur en overdag's door zonnestralen te reflecteren. Een afbeelding ervan was te zien op Romeinse munten, net zoals nu ook beroemde monumenten op ons geld afgebeeld worden.

Omschrijving
Van de zes inmiddels verdwenen wonderen was de vuurtoren van Alexandrië de laatste. Zodoende beschikken we over een vrij nauwkeurige kennis omtrent zijn ligging en uiterlijk. Oude verslagen zoals van Strabo en Plinius de Oudere geven een korte beschrijving van de "toren" en de prachtige witmarmeren bedekking. Zij vertellen ons hoe de mysterieuze spiegel in staat was het licht te reflecteren over afstanden van tientallen kilometers.
In 1166 bezocht een Arabische reiziger, Abou-Haggag Al-Andaloussi de vuurtoren. Hij legde een schat aan informatie vast en gaf een nauwgezette beschrijving van het bouwwerk aan de hand waarvan het moderne archeologen mogelijk was het monument te reconstrueren.
De totale hoogte van het gebouw, inclusief de fundering was 117 m, hetgeen gelijk staat met een modern gebouw van 40 verdiepingen. De binnenste schacht werd gebruikt om de brandstof benodigd voor het vuur naar boven te brengen.
Boven op de top weerspiegelde een spiegel overdag het zonlicht terwijl in de nacht een vuur werd gebruikt. Heel vroeger versierde een standbeeld van Poseidon de top van het gebouw.
Ofschoon de Vuurtoren van Alexandrië de huidige tijd niet overleefd heeft, heeft het toch op diverse manieren zijn invloed achtergelaten. Vanuit een bouwkundig standpunt heeft het monument model gestaan voor vele prototypes langs de Middellandse Zee, tot in Spanje toe. En vanuit een taalkundig standpunt, gaf het zijn naam - Pharos- aan alle vuurtorens in de wereld. Zoek maar in een woordenboek naar de Franse, Italiaanse of Spaanse woorden voor vuurtoren.
Naar bovenkant pagina

De Tempel van Artemis

Plaats
De oude stad van Ephesus dichtbij de moderne stad Selcuk, ongeveer 50 km ten zuiden van Izmir(Smyrna) in Turkije.

Geschiedenis
Ofschoon de stichting van de tempel terugvoert tot de zevende eeuw BC, is het gebouw dat een plaats verkreeg op de lijst van Wonderen gebouwd rond 550 BC. Ook wel de grote marmeren tempel genaamd werd deze gesponsord door de Lydian koning Croesus en was deze ontworpen door de Griekse architect Chersiphron. De Tempel was verfraaid met bronzen standbeelden vervaardigd door de beste kunstenaars van die tijd, Pheidias, Polycleitus, Kresilas en Phradmon.
De tempel diende zowel als marktplaats als een religieuze inrichting. Jarenlang werd de vrijplaats bezocht door kooplieden, toeristen, ambachtslieden en koningen die eer brachten aan de godin door hun winsten met haar te delen. Nieuwe archeologische opgravingen op de plaats brachten geschenken aan het licht van de pelgrims waaronder beeldjes van Artemis gemaakt van goud of ivoor, oorringen, armbanden en halskettingen, voorwerpen uit veraf gelegen landen als Perzië en India.
In de nacht van 21 juli 356 BC brandde een man genaamd Herostratus de tempel tot de grond toe af, in een poging zijn naam onsterfelijk te maken, hetgeen hem inderdaad lukte. Vreemd genoeg was in diezelfde nacht Alexander de Grote geboren.
De historicus Plutarch schreef later dat de godin was te druk met de zorg van de geboorte van Alexander om hulp te zenden naar haar bedreigde tempel. Toen Alexander de Grote Klein-Azië had veroverd, hielp hij de vernielde tempel te herbouwen, maar de tempel was niet eerder klaar dan na zijn dood in 323 BC.

Omschrijving
De fundering van de tempel was rechthoekig van vorm, vergelijkbaar met de meeste tempels uit die tijd. In tegenstelling echter tot andere wijkplaatsen, was het gebouw opgetrokken uit marmer, . met een versierde gevel welke uitkeek over een ruime binnenplaats. Marmeren trappen die het platform van het gebouw omringden leidden naar het hoge terras welk ongeveer 80 m bij 130 m was. De zuilen waren 20 m hoog met Ionische bovenstukken gebeeldhouwde cirkelvormige zijden. Totaal waren er 127 zuilen, haaks uitgelijnd over het gehele platform, met uitzondering van de centrale cella ofwel huis van de godin.
De tempel herbergde veel kunstvoorwerpen, inbegrepen vier antieke bronzen beelden van Amazones gebeeldhouwd door de beste kunstenaars van die tijd. Toen de apostel Paulus de stad bezocht was de tempel versierd met gouden pilaren en zilveren standbeelden en afgewerkt met schilderijen. Er is weliswaar geen bewijs dat het standbeeld van de godin zelf in het middelpunt van de wijkplaats geplaatst was, maar er is geen reden om aan te nemen dat dit niet zo was.
Naar bovenkant pagina

Het Standbeeld van Zeus

Plaats
Bij de oude stad Olympia op de westkust van Griekenland, ongeveer 150 km ten westen van Athene.

Geschiedenis
Dit is het standbeeld van de god ter ere van wie de oude Olympische Spelen gehouden werden. Het stond op het land dat zijn naam aan de Olympische Spelen heeft gegeven. Tijdens de spelen werden oorlogen stilgelegd en kwamen atleten vanuit Klein-Azië, Syrië, Egypte en Sicilië om de Olympische Spelen te vieren en hun koning der goden Zeus te aanbidden.
De oude Griekse kalender begint in 776 BC en men gelooft dat in dat jaar de Olympische Spelen begonnen zijn. De prachtige tempel van Zeus was ontworpen door de architect Libon en is gebouwd rond 450 BC. Onder de toenemende macht van de oude Grieken bleek de eenvoudige Dorische tempelstijl te gewoon en waren aanpassingen nodig. De oplossing: Een majestueus standbeeld. De Atheense beeldhouwer Pheidias werd aangewezen voor de "heilige"taak, die doet denken aan de schilderingen van Michelangelo in de Sixtijnse Kapel.
Jarenlang trok de tempel bezoekers en aanbidders van over de hele wereld. In de tweede eeuw BC werden er bekwame reparaties uitgevoerd aan het verouderende standbeeld. In de eerste eeuw AD, probeerde de Romeinse keizer Caligula het standbeeld naar Rome te verplaatsen, doch dit mislukte. Nadat de Olympische Spelen verboden werden als zijnde heidense oefeningen in 391 AD door keizer Theodosius I, werd bevolen de tempel van Zeus te sluiten.

Omschrijving
Pheidias begon aan het standbeeld te werken rond 440BC. Jaren daarvoor had hij een techniek ontwikkeld waarmee hij enorme gouden en ivoren beelden mee kon maken. Dit werd gedaan door het oprichten van een houten frame waarop platen metaal en ivoor geplaatst waren om te voorzien in de buitenste laag. Pheidias's werkplaats in Olympia bestaat nog steeds, en het is toevallig - of misschien ook wel niet - identiek aan de afmeting en oriëntatie van de tempel van Zeus. Daar beeldhouwde en graveerde hij de verschillende stukken van het beeld voordat ze samengevoegd werden in de tempel. Het standbeeld was zo hoog dat bezoekers meer de troon dan Zeus's lichaam en gelaatstrekken beschreven. De poten van de troon waren versierd met sfinxen en gevleugelde overwinningstekens. Griekse goden en mythische motieven versierden eveneens het decor: Apollo, Artemis en Niobe's kinderen. De Griek Pausanias schreef:
"Om zijn hoofd is een gebeeldhouwde erekrans van olijftakjes. In zijn rechterhand houdt hij een overwinningsteken gemaakt van ivoor en goud. In zijn linkerhand houdt hij een scepter ingelegd met elke soort metaal, met een adelaar neergestreken op de scepter. Zijn sandalen zijn van goud gemaakt alsook zijn gewaad. Zijn kledingstukken zijn voorzien van uitgesneden dieren en witte lelies. De troon is versierd met goud, kostbare stenen, ebbenhout en ivoor".
Dit wonder wordt beschouwd als het ultieme werkstuk in de Griekse beeldhouwkunst.
Naar bovenkant pagina

De Kolos van Rhodos

Plaats
Bij de ingang van de haven van het Middellandse Zee eiland Rhodos in Griekenland..

Geschiedenis
Vrijwel door heel zijn geschiedenis heen, bestond het oude Griekenland uit stadsstaten welke beperkte macht hadden buiten hun eigen grenzen. Op het kleine eiland Rhodos bevonden zich er drie van: Ialysos, Kimiros en Lindos. In 408 BC, werden deze samengevoegd om zodoende één territorium te krijgen, met een verenigde hoofdstad, Rhodos. De stad floreerde commercieel en had sterke economische banden met hun voornaamste bondgenoot, Ptolemeus I Soter van Egypte.
In 305 BC, belegerden de Antigoniden van Macedonië, die ook rivalen waren van de Ptolemies, Rhodos in een poging de Rhodos-Egyptische alliantie te breken. Maar ze konden nooit in de stad doordringen. Toen een vredesakkoord was bereikt in 304 BC, hieven de Antigoniden de belegering op, daarbij een overdaad aan militaire uitrusting achterlatend. Om hun eenwording te vieren, verkochten de Rhodians de uitrustingen en gebruikten het geld om een enorm standbeeld van hun zonnegod op te richten, Helios.
De bouw van de Kolossus nam 12 jaar in beslag en was klaar in 282 BC. Jarenlang stond het standbeeld bij de haveningang, totdat een sterke aardbeving Rhodos trof rond 226 BC. De stad werd behoorlijk beschadigd, en de Kolossus was gebroken op zijn zwakste punt - de knie. De Rhodians ontvingen onmiddellijk een aanbod van Ptolemeus III Eurgetes van Egypte om alle restauratie onkosten te dekken voor het omgevallen monument. Hoe dan ook, een orakel werd geconsulteerd en die verbood de heroprichting. Het aanbod van Ptolemeus werd afgeslagen.
Bijna duizend jaar lang bleef het standbeeld in stukken liggen. In 654 AD werd Rhodos binnengevallen door Arabieren. Zij haalden de overgebleven stukken van de gebroken Kolossus uit elkaar en verkochten deze aan een Jood uit Syrië. Het verhaal gaat dat de brokstukken op de ruggen van 900 dromedarissen naar Syrië vervoerd werden.

Omschrijving
Het project werd opgedragen aan de Rhodian beeldhouwer Chares van Lindos. Om het standbeeld te bouwen, werden de buitenste bronzen lagen gegoten door zijn werkmensen. De basis werd van wit marmer gemaakt, en de voet en enkel van het standbeeld werd eerst bevestigd. Het bouwwerk werd geleidelijk aan opgericht, de bronzen vorm was versterkt met een ijzeren en stenen framewerk. Toen de Kolossus klaar was reikte het ongeveer 33 m hoog.
Volgens overlevering, gebaseerd op talloze verslagen en tekeningen, zou de Kolossus wijdbeens gestaan hebben over een massa water waarvan gedacht werd dat dit de ingang van de haven was. De afmetingen van het standbeeld kennende, zelfs boven op zijn marmeren voetstuk moet dit onmogelijk geweest zijn. Het is waarschijnlijker dat de Kolossus wijdbeens stond over de ingang van een plas of zijrivier grenzend aan de belangrijkste haven. Dit zou de talloze (kleine) boten kunnen verklaren die onder de Kolossus doorzeilden.
Naar bovenkant pagina

Het Mausoleum van Harlicarnassus

Plaats
In de stad Bodrum (vroeger Halicarnassus) aan de Egeïsche Zee, in zuidwest Turkije

Geschiedenis
Toen de Perziërs hun oude koninkrijk uitbreidden met Mesopotamië, Noord-India, Syrië, Egypte en Klein-Azië kon de koning van dit enorme rijk niet besturen zonder de hulp van de lokale gouverneurs en vorsten - de Satrapen.
Zoals vele andere provincies, was het koninkrijk Caria in het westelijke gedeelte van Klein-Azië (Turkije) zover van de Perzische hoofdstad gelegen dat het praktisch autonoom was. Van 377 tot 353 BC heerste koning Mausollos van Caria en hij verplaatste zijn hoofdstad naar Halicarnassus. Niets opwindends was aan Mausollos' leven behalve de bouw van zijn grafmonument. Het project was ontworpen door zijn vrouw en zuster Artemisia, en de bouw zou begonnen kunnen zijn tijdens het leven van de koning. Het Mausoleum werd voltooid rond 350 BC, drie jaar na Mausollos' dood, en een jaar na dat van Artemisia.
16 eeuwen lang bleef het Mausoleum in goede staat totdat een aardbeving enige schade aanrichtte aan het dak en zuilenrij.
In het begin van de vijftiende eeuw vielen de Ridders van St. Jan van Malta het gebied binnen en bouwden een massief kruisvaarder kasteel. Toen ze in 1494 besloten dit te versterken gebruikten ze daarvoor de stenen van het Mausoleum.
Tegen 1522 was vrijwel elk blok van het Mausoleum ontmanteld en voor de bouw gebruikt.
Vandaag de dag staat het massieve kasteel nog steeds in Bodrum, en de gepolijste stenen en marmeren blokken van het Mausoleum kunnen herkend worden binnen de muren van het gebouw. Sommige van de plastieken bleven intact en zijn nu te bezichtigen in het British Museum in Londen. Deze omvatten delen van standbeelden en veel platen met sierlijsten waarop de strijd tussen de Grieken en Amazones te zien zijn. Op de plek van het Mausoleum zelf zijn slechts de fundamenten van het eens prachtige Wonder te zien.

Omschrijving
Het bouwwerk was rechthoekig van opzet, met basis afmetingen van ongeveer 40 bij 30 m. Over de fundatie heen was een getrapt podium waarvan de zijden versierd waren met standbeelden. De grafkamer en sarcofaag van wit marmer, versierd met goud, was geplaatst op het podium en omgeven door Ionische zuilen. De zuilenrij ondersteunde een piramidevormig dak dat op zijn beurt weer versierd was met standbeelden. Een standbeeld van een strijdwagen voortgetrokken door vier paarden versierde de top van het grafmonument.
De totale hoogte van het Mausoleum was 45 m. Dit is onderverdeeld in 20 m voor het getrapte podium, 12 m voor de zuilenrij, 7 m voor de piramide en 6 m voor de strijdwagen op de top.
De schoonheid van het Mausoleum is niet alleen gelegen in het bouwwerk zelf, maar in de versieringen en standbeelden die de buitenkant op verschillende hoogten van het podium en het dak sieren. Dit waren zowel beelden die een tiende of minder dan levensgroot waren en groter dan levensgroot van mensen, leeuwen, paarden en andere dieren. De standbeelden waren gebeeldhouwd door vier Griekse beeldhouwers: Bryaxis, Leochares, Scopas en Timotheus, ieder van hen verantwoordelijk voor een kant. Omdat de standbeelden mensen en dieren voorstelden, verschafte het Mausoleum zich een speciale plaats in de geschiedenis omdat het niet opgedragen was aan de goden van het Oude Griekenland.
Naar bovenkant pagina

De Hangende Tuinen van Babylon

Plaats
Op de oostelijke oever van de rivier de Eufraat, ongeveer 50 km ten zuiden van Bagdad, Irak

Geschiedenis
Het Babylonische koninkrijk floreerde. Maar het duurde tot de heerschappij van koning Naboplashar (625-605 BC) uit het Neo-Babylonische vorstenhuis dat de Mesopotamische beschaving zijn hoogtepunt bereikte. Zijn zoon, Nebukadnessar II, de Grote (604-562 BC) komt de eer toe de legendarische Hangende Tuinen gebouwd te hebben. Het verhaal gaat dat de Tuinen door Nebukadnessar gebouwd zijn om zijn vrouw een plezier te doen die opgegroeid was in Media, een gebied in Perzië, en die een passie had voor een bergachtige omgeving. Echter het duurde tot de twintigste eeuw voordat sommige geheimen van de Hangende Tuinen aan het licht kwamen. Archeologen zijn nog steeds aan het worstelen om genoeg bewijzen te verschaffen om een uiteindelijke conclusie te kunnen trekken over de plaats van de Tuinen, hun irrigatie systemen en het werkelijke uiterlijk.
Een van Saddam Hoessein's lievelingsprojecten was dit oude wonder op de oevers van de Eufraat te reconstrueren.

Omschrijving
Uitvoerige beschrijvingen van de Tuinen komen uit oude Griekse bronnen, inbegrepen de geschriften van Strabo en Philo van Byzantium. Hier volgen enige uittreksels van hun verslagen:
"De Tuin is vierkant, en elke kant is vier plethra ( 122m ) lang. Het bestaat uit gebogen gewelven die gelegen zijn op een kubusvormige fundering in de vorm van een dambord....De beklimming naar de allerhoogste dakterrassen geschiedde via een trap. De Hangende Tuinen hadden planten die gekweekt werden boven bodemniveau en de wortels van de bomen waren gebed in een hoger gelegen terras ipv in de grond. De hele massa wordt gedragen door stenen zuilen... Waterstromen die voortkwamen uit verhoogde bronnen stroomden naar beneden door hellende kanalen... Deze wateren irrigeerden de hele tuin, verzadigden de wortels van de planten en hielden het hele gebied vochtig. Daardoor was het gras altijd groen en de bladen van de bomen groeiden fors hangende aan buigzame takken. Dit is een kunstwerk van Koninklijke weelde".
De meest recente archeologische opgravingen bij de oude stad Babylon in Irak onthulden de fundering van het paleis. Andere vondsten waren het gebogen gebouw met de dikke muren en een irrigatiebron in de buurt van het zuidelijke paleis.
Een groep archeologen onderzochten het gebied om het zuidelijke paleis en reconstrueerden het gebogen gebouw als zijnde de Hangende Tuinen. Echter, de Griekse historicus Strabo had aangegeven dat de tuinen gelegen waren bij de rivier de Eufraat.
Zodoende betoogden anderen dat de plek te ver van de Eufraat gelegen is om de theorie te steunen daar het gebogen gebouw
meerdere honderden meters daarvan af lag. Ze reconstrueerden de plaats van het paleis en plaatsten de Tuinen in het gebied dat zich uitstrekte van de rivier tot aan het paleis. Op de rivieroevers zijn massieve muren van 25 m dik ontdekt die op elkaar gestapeld zouden kunnen zijn om de terrassen te vormen.... zoals omschreven in de Griekse verwijzing.
Naar bovenkant pagina

De Egyptische Piramides

Plaats
Bij de stad Giza, een necropolis (dodenstad) van het oude Memphis, en vandaag de dag deel van Groot Cairo, Egypte.

Geschiedenis
De grote piramiden werden gebouwd door de grote Oude Egyptische beschaving op de westoever van de Nijl. Ze waren grafmonumenten voor hun grote koningen. De Grote Piramide wordt verondersteld gebouwd te zijn over een periode van 20 jaar rond het jaar 2550 BC. Het monument was gebouwd door de Egyptische Farao Khufu uit het vierde vorstenhuis om te dienen als zijn grafmonument op het moment hij aan zijn koninklijke reis naar het hiernamaals zou beginnen.
Grote blokken steen werden uitgesneden, vervoerd en geplaatst. De buitenste laag was gemaakt van compacte, witte kalksteen waardoor het monument het uiterlijk kreeg van een enorme keramische monoliet (zuil uit één steen). De buitenste stenen werden gedolven op een plek die veel verder weg lag dan de onderste stenen. Gedurende een "eeuwigheid" werden de buitenste stenen verwijderd voor eigen gebruik door elkaar bestrijdende legers.
Door hun hele geschiedenis heen hebben de piramiden van Giza tot de menselijke verbeelding gesproken. Ze werden bestempeld als "De Schuren van Jozef" en "De Bergen van Farao". Toen Napoleon Egypte in 1798 binnenviel, werd zijn verwaandheid uitgedrukt in zijn beroemde citaat : "Soldaten! Vanaf de top van deze piramiden kijken 40 eeuwen op ons neer".

Omschrijving
Toen het gebouwd werd was de Grote Piramide 145.75 m hoog. Door de jaren heen verloor het 10 m aan de top. Het gold als het grootste gebouw op aarde voor zeker 43 eeuwen en werd eerst voorbij gestreefd in hoogte in de negentiende eeuw AD. De helling van de zijvlakken is 51 graden en 51 minuten. Elke zijde komt nauwkeurig overeen met de hoofdwindstreken op een kompas, dwz, noord, zuid, oost en west. De horizontale doorsnede is op elke hoogte vierkant, de lengte van elke zijkant is 229 m. De maximale afwijking tussen deze lengten is verbazingwekkend, minder dan 0.1%
Het gebouw bestaat uit ongeveer 2 miljoen steenblokken, waarvan elk meer dan twee ton weegt. Er is al eens opgemerkt dat er genoeg stenen in de drie piramiden om een 3 m hoge en 0.3 m dikke muur om Frankrijk te bouwen. De basis van de Grote Piramide is groot genoeg om er gelijktijdig de St. Pieter in Rome, de kathedralen van Florence en Milaan, en gezamenlijk ook nog Westminster en St. Paul uit Londen plaats te bieden.
Aan de noordelijke kant is de ingang van de piramide. Een aantal gangen, galerijen en ontsnappingskokers leiden elk naar de Koninklijke Grafkamer, of waren bedoeld voor andere functies. De Koningskamer is gelokaliseerd in het hart van de piramide, enkel toegankelijk via de Grote Galerij en een omhooggaande trap. De sarcofaag van de Koning is gemaakt van uit rood graniet, zoals ook de binnenwanden van de Koningskamer. Het meest indrukwekkende is de scherpgerande steen over de doortocht, welke 3 m lang, 2.4 m hoog en 1.3 m dik is. Alle inwendige stenen passen zo goed dat je er nog geen kaart tussen kan krijgen. De sarcofaag is slechts 1 cm smaller in afmetingen dan de kamer ingang
Naar bovenkant pagina

Special thanks to Mr. Don Lademann (wonders@peoplepc.com), for allowing me to use his original document 7WONDERS.doc

To read this document:Click here