De Oerknal (The Big Bang)


Terwijl ik door de straat liep en om me heen allerlei auto's zag staan, echt tastbare objecten, bedacht ik me dat deze uit het niets waren ontstaan, afgaande op de gebeurtenis van de Oerknal.

In het verleden heb ik me ook dikwijls afgevraagd hoe het Heelal ontstaan kon zijn, maar ben uiteindelijk tot de conclusie gekomen dat ons menselijk brein, zelfs dat van grote geleerden als Einstein, volkomen ontoereikend is om hier iets zinnigs over te zeggen.

Laat ik beginnen met weer te geven hoe men denkt dat het Heelal ontstaan is.
Heel lang heeft men geloofd dat het Heelal er altijd al geweest was, geen begin en eind had.
Met de invoering van de Big Bang theorie was dit echter niet staande te houden.
Het moest eindig zijn en gezien de door ons gedane waarnemingen ook ooit eens ontstaan zijn.

Afgaande op waarnemingen door de eeuwen heen kwam men tot de conclusie dat dit ongeveer 15 miljard jaar geleden plaats gevonden zou moeten hebben. Voor de Oerknal was er niets, zo redeneerde men, geen ruimte, geen materie en ook het begrip tijd bestond niet. Op het moment van de Oerknal was alles gecomprimeerd in een punt. Omdat er tot dat moment nog geen tijd bestond kan men zodoende ook onmogelijk bedenken wat er voordien aan de hand was, dat is totaal onbekend en alle beweringen daarover zouden terug te voeren zijn tot pure speculatie.

Vervolgens zou er een soort explosie plaatsgevonden hebben waarbij alle materie die op dat moment ontstond de ruimte ingeslingerd werd, in een ruimte die zichzelf schiep. Sterrenstelsels zouden zich hier later uit gevormd hebben. Men ontdekte dat hoe verder sterrenstelsels verwijderd waren van de oorsprong des te groter de snelheid was waarmee ze zich van de oorsprong af bewogen. Men ontdekte ook dat het Heelal zich in alle richtingen uitbreidde. Hubble komt de eer toe met zijn observaties de basis voor de Oerknal theorie gelegd te hebben.

Sindsdien is het Heelal voortdurend uitgedijd waardoor de sterrenstelsels steeds verder van elkaar geraakten. Deze snelheid kan men meten uit de zogenaamde roodverschuiving, hoe sneller een object zich van ons af beweegt, des te groter is deze roodverschuiving. Beweegt het naar ons toe dan meet men een zogenaamde blauwverschuiving. In het eerste geval wordt de golflengte van het door ons ontvangen licht langer, in het tweede geval korter. Een zelfde fenomeen treedt ook op bij geluid, alleen noemt men het dan Doppler effect. Als een auto met een sirene ons nadert klinkt de toon hoger dan wanneer hij van ons afrijdt, iedereen zal dit verschijnsel wel kennen.

Men is er stellig van overtuigd dat aan de hand van steeds nieuwere metingen met steeds meer geavanceerde apparatuur men steeds dichter bij de waarheid over het ontstaan van het Heelal zal komen, zo heeft men intussen al berekend dat het Heelal niet ongeveer 15 miljard jaar geleden ontstaan is, maar 14.7 miljard jaar geleden. Waarschijnlijk zal men gedwongen worden dit regelmatig bij te stellen.

Maar al deze uitleg ten spijt, ik blijf met enorm veel vragen zitten, de antwoorden er op heb ik helaas nog nergens kunnen vinden. Zoals, vóór de Oerknal was er géén ruimte, de vraag rijst dan, waar bevond zich het punt waarin alles gecomprimeerd zou zijn vlak voor de Oerknal plaatsvond? Kun je eigenlijk dan wel spreken van een punt? Als er geen ruimte bestaat, welke betekenis heeft een punt dan eigenlijk?

Een andere vraag, wanneer blijkt dat spontaan zoiets op kan treden, waarom zou het dan niet vaker hebben kunnen plaatsvinden? Als éénmaal iets uit het niets heeft kunnen ontstaan zie ik geen reden om te kunnen zeggen dat het heel zeker maar één keer heeft kunnen plaatsvinden en daarna nooit meer zal kunnen gebeuren. Toen ik deze vraag eens aan een bekende astronoom voorlegde raakte deze nogal geïrriteerd, dat kon zeker niet gebeurd zijn want dan hadden we dat bemerkt. Vervolgens liet hij me duidelijk merken dat hij er verder niet over wilde discussiëren, dacht misschien dat ik een of andere malloot was.
Maar ik redeneer als volgt, er heeft nog zo'n Oerknal plaatsgevonden, ook deze dijt uit in een zichzelf scheppende ruimte. Zolang deze ruimte niet in contact komt met onze ruimte zullen we het bestaan ervan nooit weten. Maar dat sluit dan geenszins uit dat het niet heeft kunnen plaatsvinden, sterker nog, het zou om vele Oerknallen kunnen gaan.

Wanneer ik uitga van een explosie dan lijkt het me logisch dat de rondvliegende brokstukken zich radiaal verplaatsen ten opzichte van het centrum van de explosie. Hoe is het dan mogelijk dat men foto's heeft kunnen maken van sterrenstelsels die in botsing met elkaar zijn geraakt?

Het lijkt me logisch dat wanneer materie ontstond op het moment dat de Oerknal beide materievormen aanwezig geweest moeten zijn, materie en antimaterie. Wanneer deze in even grote hoeveelheden aanwezig geweest zouden zijn, hetgeen toch voor de hand ligt, dan zouden deze door botsing volledig in energie overgegaan zijn. Maar blijkbaar moet er een asymmetrie geweest zijn, boffen wij even. Anders waren we misschien antimateriemensen geworden, tenminste als die zouden kunnen bestaan.

Men gaat ervan uit dat de enige materie welke tijdens de Oerknal gevormd werd waterstof en helium was, in atomaire vorm weliswaar want de temperaturen waren dermate hoog dat moleculen nog niet konden bestaan. Hoe zijn dan de zwaardere elementen tot stand gekomen? Enkel door afkoeling van het Heelal lijkt me niet erg plausibel. Ik geef toe, ik sta soms versteld van de mooie theorieën waarmee men het ontstaan van het Heelal probeert te verklaren, maar erg overtuigend vind ik het allemaal niet. Maar ik geef ook ruiterlijk toe dat dit ook wel eens te wijten kan zijn aan mijn beperkte denkraam.

Het zou makkelijk zijn dat men zijn toevlucht zou zoeken in het Scheppingsverhaal, dan loop je niet tegen dergelijke vragen op. Het antwoord is dan dat God het Heelal uit het niets heeft geschapen. Alleen steken dan andere vragen de kop op. Want als er voordien echt niets was, waar kwam God dan vandaan? En als het antwoord daarop is, Hij heeft altijd bestaan dan kan men evengoed stellen dat het Heelal dan ook altijd bestaan heeft. Ik geef toe, ik heb wel iets van een doemdenker, maar ik geloof niet dat men er ooit achter zal komen wat er precies heeft plaatsgevonden.