Al geruime tijd vraagt men zich af hoe de Inca's er in slaagden muren te bouwen waarvan de stenen zo exact op elkaar aansluiten dat er nog geen lemmet van een mes tussen te krijgen is.

In allerlei TV uitzendingen komt men met ideëen aandragen waarvan de een nog fraaier is dan de ander. De een beweert dat men dit deed met een rishoutje, experimenten hiermee tonen aan dat alhoewel dit een zeer bewerkelijke en tijdrovende bezigheid is, maar wie maakte zich daar vroeger zorgen om, inderdaad verbluffende resultaten bereikt werden.

Weer een ander beweerde dat men met gouden parabolische spiegels werkten. Hiermee werd het zonlicht opgevangen en geconcentreerd op een punt. Daarbij zou men temperaturen bereiken die het gesteente zou doen smelten.

Ook ik heb een theorie en die is gebaseerd op een reisverhaal wat ik zo'n dertig jaar geleden eens gelezen heb.
Aangezien ik destijds niet op de hoogte was van het raadsel van de Inca stenen heb ik verzuimd de titel en auteur van het boek op te schrijven.
Het enige wat ik er nog van weet was dat het een Duitse ontdekkingsreiziger was in een van de oerwouden in Zuid Amerika.
De auteur reed te paard door een aantal struiken en ontdekte ineens dat zijn sporen verdwenen waren, opgelost door een of andere substantie.
Hij ging op onderzoek uit en ontdekte dat aan de oever van een rivier er vogels rondvlogen met blaadjes in hun bek. Deze plakten ze tegen de rotswand en een tijd later konden ze de rots op die plaatsen eenvoudig met hun snavel bewerken en op die manier nestholten in de rotswand maken. Normaal bleken deze rotsen bikkelhard te zijn en niet zomaar te bewerken.
Diezelfde blaadjes bleken verantwoordelijk te zijn voor het verdwijnen van zijn rijsporen.

Ik ben vruchteloos bezig geweest dit boek weer op te sporen, maar het bleek dat de bibliotheek enorm veel boeken afgestoten had en ik vrees dan ook dat het door mij gezochte boek daarbij zat.

Op grond van wat ik toen gelezen heb zou het me niets verbazen dat ook de Inca's hiervan op de hoogte waren en deze blaadjes gebruikten om de rots zacht te maken en vervolgens te bewerken. Met eenvoudige gereedschappen zou men dan in staat zijn de rotsen in de gewenste vorm te schrapen, hetgeen niet alleen gemakkelijk zou gaan maar ook weinig tijd zou vergen.

Of de Inca's dit ook werkelijk gedaan hebben op deze wijze is natuurlijk evenmin te bewijzen als de eerder veronderstelde methoden. Waarschijnlijk zal de echte toedracht nooit boven water komen en hebben ze deze vaardigheid met zich in het graf meegenomen.

Voor diegenen die nog nooit de opbouw van deze muren gezien hebben, op de website van  Henri Brands  staan prachtige foto's hiervan.

 Latere info( 29-07-2003):

Door de heer G. van Krimpen ben ik er op attent gemaakt dat het verhaal van het zachtmaken van steen te vinden is in het boek "In de greep van onbekend amerika", geschreven door Brian Fawcett aan de hand van aantekeningen van zijn vader, P.H. Fawcett welke in 1925 door indianen in de Mato Grosso in Brazilië is vermoord. Het boek is vertaald door W.Schaap en uitgegeven door de Boer Jr. (1953) Ik vrees echter dat het alleen nog maar tweedehands verkrijgbaar is, ik heb het in ieder geval niet in een van onze boekwinkels kunnen vinden.

Misschien dat de oorspronkelijke, engelstalige uitgave, "Lost Trails, Lost Cities", nog ergens te bemachtigen is.  

Laatste info (27-09-2003):

Tot mijn verbazing, het gezegde luidt niet voor niets, nooit geschoten is altijd mis, is het me gelukt bij een bedrijf dat tweedehands boeken via Internet aanbiedt (www. boekenkar.nl) een exemplaar van het boek te vinden.
Natuurlijk meteen dit boek besteld, ik was doodsbenauwd dat een ander mij voor zou zijn want ik wilde nu wel eens weten of ik echt dit boek destijds niet gelezen had. De volgende dag reeds leverde de postbode het bij me af.
En inderdaad vond ik op bladzijde 100/101 hetgeen de heer van Krimpen mij geschreven had.
Maar ik allesbehalve een aha beleving en aangezien ik vrij spoedig op vakantie zou gaan leek me die tijd uiterst geschikt het boek zorgvuldig te lezen.

Dit heb ik dan ook gedaan en het is een uiterst interessant boek, ik vond er nieuwe dingen in die mij tot op dat moment niet bekend waren (zoals dat "sanguinaria canadense" een uitstekend middel tegen reuma zou zijn en krokodillen bang voor otters). Ik ben er dan ook van overtuigd dat in mijn informatie in een ander boek gevonden heb.

"Sanguinaria Canadense"

Natuurlijk ben ik gezien het feit dat veel mensen door reuma geplaagd worden op zoek gegaan naar eventuele kennis over de Sanguinaria Canadense. Ik heb me daarvoor o.a. gewend tot Ivan Wolffers, een expert op het gebied van medicijnen maar helaas kreeg ik van hem een teleurstellend antwoord.

"Ik beperk me ook tot de in NL beschikbare reguliere geneesmiddelen omdat anders het veld veel te groot zou worden om nog enigszins te beheersen."
Ivan Wolffers

Maar we zoeken onversaagd verder, wellicht is er in de medicijnenwereld geen belangstelling voor omdat het om een natuurproduct gaat, dat kun je niet patenteren en zodoende kun je er ook niet grof geld aan verdienen.